Het allerleukste spelletje op aarde genaamd Set kreeg ik op de avond voor mijn vertrek van mijn vrienden cadeau. Na mijn eerste week hier kwam Karlijn, waarmee ik mooi het spelletje kon spelen! Ze is een hele week gebleven en het was super vet. Vet als de boenwas die we op de vloeren hebben gesmeerd. Met allebei een witte broek vol bruine vlekken waren we een mooi stel.

Aangezien Karlijn en ik op liefdesgebied exact dezelfde stadia doormaken met nooit meer dan twee weken ertussen, storten we ons geregeld in dit (droeve ) feest der herkenning. Ik wist voor mijn vertrek al dat ik zeker nog wel zou gaan piekeren over de liefde, en nu ik dat inderdaad vol overgave doe was het heel fijn om mijn hart af en toe (lees: minstens twee keer per dag) bij Karlijn te luchten. Wel moeten we nu erkennen dat we na maanden niet meer precies in diezelfde stadia zitten. Jammer, want ik vond dat wel gezellig.

In die week waren er geen gasten, maar werkte ik wel gewoon door. Karlijn heeft veel geholpen met onder andere koken, maar gelukkig heeft ze zich ook echt op vakantie gevoeld (of vertelt ze terug in Nederland toch over de slavenarbeid hier?). In het bioscoopzaaltje hier in het klooster zijn we ook de hele week geconfronteerd met setjes, in films, maar vooral in de 24 afleveringen van Friends die we hebben gezien! Na zo’n hele serie lijken de vragen: ‘waarom komen Ross en Rachel nou niet weer bij elkaar?’ en: ‘wanneer zien we Mike, die leuke vriend van Phoebe nou eindelijk weer terug?’ toch de meest fundamentele levensvragen die je je kunt stellen.

Als klap op de setpijl was het middenin de week dat Karlijn er was Valentijnsdag. Hevig teleurgesteld als wij waren door de lege brievenbus, maakte de klusjesman Guy de dag weer goed door de meest overheerlijke chocoladegebakjes te gaan halen bij de banketbakker in het dorp, die in de wijde omtrek bekend staat om zijn ultieme kwaliteit…

Naar het vrijgezellenfeest in de obscure disco buiten het dorp zijn we niet meer gegaan. Wel konden we ons altijd troosten met het idee dat de lieve hond Beau (voor de kenners: een bouvier bernois) in ieder geval helemaal gek op ons is.

Toen Karlijn nog geen week weg was kon ik een setje gaan vormen met mijn Parijse vriendin Sara! Door haar lange verblijf in Libanon had ik haar al een half jaar niet meer gezien en het was dan ook super om weer bij elkaar te zijn. Ook nu werkte ik gewoon door, maar in het weekend was het echt een dolle boel. Met Sara ben ik namelijk wel naar de disco geweest, die op 20 minuten lopen van het dorp in een bocht in de weg door de bergen ligt. Het was zooooooo grappig! Van buiten ziet het er maar duister uit, zonder ramen, aan de donkere weg. Maar binnen was het (pas vanaf één uur ‘s nachts, dat wel) druk, gezellig en rrrrraarrrrr! Het is echt zo’n plattelandsdisco, met allerlei mensen waarvan ik totaal de leeftijd niet kon schatten, met plastic palmbomen, met bier uit flesjes, met beveiligingsmannen die al ingrijpen als iemand iets te dicht bij je gaat dansen! Maar de muziek was best grappig en we hebben, naast het vol bewondering toekijken, dan ook lekker gedanst, om vervolgens om vier uur ‘s nachts weer met de zaklamp naar huis te gaan!

Zondag was er een soort dorpsfeest in Lalouvesc. Daar speelden de fanfare, de toneelgroep en de dansgroep, die alledrie overigens bijna dezelfde leden hadden! Het halve dorp was aanwezig en ook toen heb ik weer mijn ogen uitgekeken. Opvallend is dat de hele leeftijdsgroep van 16 tot en met 30 afwezig is in het dorp, en dat ik van iedereen ongeveer de langste persoon ben! Het was ook grappig dat de toneelgroep bij de repetities blijkbaar ongeveer tot de helft was gekomen, want vanaf daar hoorde je de soufleurs luid en duidelijk alles voorzeggen!!

Oh ja, en dan werk ik ook nog! Vorige week waren er ongeveer zes gasten en deze week zijn er elf. Mijn werk is een (naar mijn mening) heerlijke combinatie tussen werk ‘op kantoor’ en praktisch werk. Op kantoor ben ik bezig met een klantenbestand in een computerprogramma wat ik nog leer kennen, en op een Mac, die ik ook nog leer kennen. Verder ben ik links naar La Vie Tara op internet aan het leggen. Ook ben ik al bezig met de (vrijwilligers)planning voor de zomer en met het bijwerken en updaten van allerlei stukken die te maken hebben met de organisatie. Wat ik ook ontzettend leuk vind is het corrigeren van artikelen voor het tijdschrift Spiegelbeeld, waar Albert eindredacteur van is. En wat ik ook al eens heb gedaan is vertalen bij een bijeenkomst over een subsidieaanvraag voor een nieuw verwarmingssysteem. Ik zou me al bijna volwassen gaan voelen .

Daarnaast kook ik vrijwel elke dag met heel veel liefde en plezier. Ik help mee met schoonmaken, afwassen, de was, boodschappen enzovoort. Ook ben ik elke dag wel even in de moestuin! Eigenlijk wil ik er alles over leren, en nu is mijn kans! Joke, en ook verschillende gasten die geweest zijn, hebben mij al vanalles uitgelegd en allerlei tips gegeven.

Op een dag doe ik zo allerlei verschillende dingen en die afwisseling vind ik bijzonder prettig! Het eten gebeurt altijd samen met alle aanwezige mensen en dat is erg gezellig. Iedereen heeft wel iets bijzonders te vertellen (nu ik nog, haha!).

Ook voel ik me soms net een antropoloog op onderzoek. Ik leer het dorp en de mensen steeds beter kennen. Als ik hier op onderzoek zou zijn, dan was Jacques van de Bar Tabac mijn sleutelinformant. Jacques is een enorm lieve en behulpzame man. Ik ben al met Karlijn, met Sara en alleen bij hem wat gaan drinken en dat ga ik zeker vaker doen. Daarnaast heb ik natuurlijk nog mijn vriendin de non, en ik heb er nu een klein vriendinnetje bij, die ik bij de bushalte van de schoolbus heb ontmoet. Helaas ging ik niet mee met de schoolbus, want ze vroeg al of ik naast haar kwam zitten!

Zo, volgens mij heb ik nog veel meer te vertellen, maar het is al heel laat en ik wil naar bed! De dagen zijn lang en goed gevuld. Hoe ik wat meer tijd voor mezelf kan vrijmaken moet ik nog uitvinden…

Spoedig meer, en dan, beloofd, met foto’s.

Veel liefs van Susan