Mijn proeftijd zit erop, al sinds 1 maart, en ik mag blijven. Niet dat ik dat toen meteen gevraagd heb, ik kijk wel uit! Maar we beleggen af en toe een vergadering, en daaruit blijkt dat alle partijen tevreden zijn. Meestal ben ik trouwens degene die zegt: ‘Kom, laten we weer eens vergaderen!’, en ik vind het heel leuk om met Joke en Albert samen hardop na te denken over alle potentiële ideeën, plannen, strategieën en contacten die we nog verder willen uitwerken.

De proeftijd mag dan voorbij zijn, er is nog genoeg om van te proeven. Zo was ik, inmiddels alweer enkele weken geleden, ineens deelnemer aan een wijnproeverij! Gasten van La Vie Tara wilden biologische wijn kopen bij een wijnboer in de buurt. De wijnboerderij bleek gerund te worden door drie hele jonge mensen, twee mannen (klein van stuk en met volle baarden) en een vrouw. Lieve mensen, en heel gedreven, dat vond ik wel inspirerend. Het grappige was dat de proef’kelder’ zich bevond áchter een ruimte waarin net beton was gestort! Over wiebelige planken boven het verse beton konden we de ruimte bereiken (met zelfs een helpend handje van een van die boeren als je niet zo stabiel was, of deed alsof ) maar de terugweg na talloze proefslokjes was iets lastiger!

Ook proef ik steeds meer smaken van het weg-van-het-vaderland-zijn. Na een maand, pás na een maand dus!, wouw!, had ik mijn eerste kleine heimwee-dipje. Gelukkig loopt er hier dan altijd wel een lekkere fleecetrui rond waarop je kunt uithuilen, en dat heb ik dan ook maar gedaan. Dat spul absorbeert goed. Gelukkig blijf ik niet in dat gevoel hangen. De volgende dag voelde ik me alweer bijna volmaakt gelukkig, toen ik met Joke en Paula in de auto door de bergen scheurde, met keiharde pompende nigga-muziek uit de radio, en de zon tussen de bomen door.

Ik probeer dus om niet teveel met mijn ziel onder de arm te lopen, en zoveel mogelijk met een stokbrood. Dat haal ik namelijk elke ochtend, mede om mijn grootste hobby uit te oefenen, en dat is dorpsbewoner-spelen. Inmiddels ken ik al een relatief absurd groot aantal mensen. Qua namen maken ze het me niet moeilijk. Sommige mensen hebben geen naam nodig, zoals Meneer de Burgemeester en Meneer Pastoor. Dan zijn er de rijmnamen, zoals Sandrine van bakker Amandine, Jacques van de Tabac en Matthieu uit Satillieu. Verder heet iedereen Francoise of Pascal! Echt! Van allebei ken ik er al drie!!! Helaas kreeg ik vandaag van Jacques Tabac te horen dat zijn zaak per april wordt overgenomen en dat hij en zijn vrouw gaan verhuizen. Na tien jaar lang élke dag werken waren ze er een beetje uitgeput van. Ik vind het erg jammer want dat zijn echt zulke schatten van mensen.

Dat ik elke dag naar de bakker loop, doe ik óók om te voorkomen dat Albert voor dat kleine stukje steeds de auto pakt. Ik blijf toch een Nijmeegse eko-freak. Maar… inmiddels heb ik wel mijn eerste rijles gehad, HAHAHA! En ik vond het me toch LEUK! Jeetje, wat vond ik dat leuk. Mijn rij-instructeur, die natuurlijk Pascal heet, is een vriendelijke en bijzonder spraakzame man, en hij was niet ontevreden over de eerste les. Waarschijnlijk zal ik rond de 25 lessen nodig hebben. Het valt me niet tegen, moet ik zeggen.

Voordat ik naar Frankrijk ging dacht ik dat ik me misschien wel zou gaan vervelen en dat ik veel alleen zou zijn, maar van allebei is het tegendeel waar. Ik vermaak me kostelijk, met het werk, met alle uitstapjes naar stadjes in de buurt en naar rommelmarkten met Joke en Albert, met ‘culturele’ uitjes zoals de film ‘La Mome’ waar ik met de klusjesman naartoe ben gegaan, en een muziekfestival waar ik binnenkort met de elektricien naartoe ga . Maar ook thuis is het vaak een dolle boel.

Vandaag was ik voor het eerst het grootste deel van de dag alleen thuis. Daar had ik zelf voor gekozen, ik was er echt aan toe. Even lekker rommelen… Mijn apartementje schoongemaakt, naar de kapper, stukje hardlopen, stukje typen… En straks lekker vroeg naar bed met een goed boek of een foute yes.

Hoogstwaarschijnlijk kom ik op 12 april richting Nederland! En dan ga ik de 23e weer terug.