Man Man Man
Jeetje, mijn laatste berichtje dateert van 8 april. Wat is dat lang geleden. Het eindigt met "Joepie,volgende week ben ik in Nederland!â€. Die vakantie was inderdaad (overwegend) ontzettend leuk. De periode die volgde was echter bijzonder ellendig. In die ene week in Nederland is er namelijk, op het gebied van zowel oude als nieuwe liefde, nogal wat gebeurd, en dat houdt me nog steeds erg bezig.
Maar langzaamaan kan ik ook weer aan andere dingen denken.
In mei ben ik nog een keer kort in Nederland geweest. Mijn ‘Schotland-vrienden’ waren mij in Frankrijk komen opzoeken, en samen hebben we een wandeltocht gemaakt door de Cevennen. Heel mooi, en heel gezellig was dat. We waren met zijn zevenen, en omdat er zich inmiddels een nieuw stelletje binnen de groep heeft gevormd, was de traditionele tentverdeling niet meer zo vanzelfsprekend. We hebben een roulatiesysteem gehanteerd waarbij uiteenlopende combinaties aan bod kwamen. De meest spannende was wel de combinatie Arthur (die normaal met Jos in een tent slaapt, maar die sliep nu met Sylvia in een tent) en Michal (die normaal met Christel in de tent slaapt, maar Christel sliep nu bij Maaike en mij, in plaats van Sylvia, dus vandaar). Michal was de hele week al reclame-slogans aan het uitspreken voor alle zeer professionele kampeer-hebbedingetjes die hij bij zich had. Die nacht in de tent was hij Arthur zodanig aan het omhelzen, knuffelen en belagen, dat Arthur op een gegeven moment zei: “Hee, Mich, schuif es!â€, waarop Michal antwoordde: “Duyvis? Als er een fuif is!â€
Maar de week begon nog veel pikanter dan dit. Natuurlijk moest ik mijn vrienden meenemen naar de disco. De DJ had al door zijn microfoon geroepen dat Alexandra zou komen om een sexy dansje te doen. Ik dacht dat dat inhield dat de kooi nu eens goed gebruikt zou worden. Maar Alexandra kwam op in een politiepakje, inclusief pistool en knuppel, en begon zich al snel van enkele kledingstukken te ontdoen. Er werd een mannelijke vrijwilliger bijgehaald, een fles massageolie, en het ergste: een Amerikaanse vlag. Bijzonder smaakvol ging het er niet aan toe: temidden van het zeer jonge publiek was de ene beweging nog obscener dan de andere, en het uittrekken van kledingstukken en –stukjes ging zo snel, dat ik me afvroeg waar het op zou houden. Maar het hield niet op! Uiteindelijk stond mevrouw Alexandra poedelnaakt op de dansvloer! Ook hier ben ik nog niet helemaal overheen.
Na die week wandelen zijn we met zijn allen naar Nederland gereden. Zaterdagnacht kwamen we aan, zondag was de Marikenloop. Voor de enkeling waartegen ik het nog niet heb verteld: ik heb 10 kilometer gerend in 56 minuten en 3 seconden! Minstens net zo leuk was dat Christel, Sylvia en ik tegelijk finishten. Die zondagavond was het nog erg gezellig op de Vondelstraat, en de maandagavond die volgde ook. Op maandagavond hebben we ons namelijk ontfermd over de overgebleven flessen wijn, die de gasten van het feestje van zondagavond in zulke grote hoeveelheden hadden meegenomen! Dinsdag kon ik met mensen meerijden naar Frankrijk, in een luxe auto, razendsnel. We waren er al voordat ik het door had en zelfs voordat ik alle Viva’s uit had die Karlijn me had meegegeven.
In het dorp wordt het al iets drukker. De kennismakingen gaan door, met als grappig detail dat ik de meeste nieuwe bekenden uit Lalouvesc niet in Lalouvesc heb ontmoet! Tegenwoordig ga ik namelijk vaak liftend van en naar mijn rijles, en tot twee keer toe heb ik daarbij al (vrijwel) directe buren ontmoet. Ook had ik me voorgenomen om als volgende hobby accordeon te leren spelen. In Satillieu, waar mijn rijschool zit, vroeg ik aan de barman in mijn stamcafé of hij misschien iemand kende die mij les kon geven. Op dat moment zaten er drie mannen aan de bar, en al voordat ik goed en wel mijn vraag had gesteld wezen alle aanwezigen naar een van die mannen aan de bar! Hij speelt dus accordeon en… woont in Lalouvesc.
Het eerste namen-kwartet is trouwens volledig: de vierde Francoise is kort geleden in beeld gekomen. We gingen met een groep gasten naar een distilleerderij van essentiële oliën, waar wij de velden met héél veel kruidenplantjes konden bekijken, waar héél weinig olie van wordt gemaakt. Ook konden we zien hóe die olie dan gemaakt wordt. Het bedrijf wordt gerund door ene Philip en ene Francoise.
Naar die distilleerderij ging ik mee op mijn vrije dag, en voor de lol, maar aldaar werd ik meteen ingezet als tolk. Niet dat het daardoor minder lollig was hoor. Enkele weken geleden werd hier door een Duitse vrachtwagenchauffeur een houtkachel (van ruim drie ton zwaar) geleverd, die werd afgetakeld door de broer van de burgemeester met zijn kraanwagentje, onder gespannen toeziend oog van Albert. Ook ik vond het reuze spannend, en liep ondertussen te proberen om de bezorgde en/of technische en/of grappige opmerkingen in het Duits, Frans of Nederlands aan de desbetreffende partij over te brengen. Uiteindelijk is het avontuur helemaal goed afgelopen; komende winter wordt als het goed gaat zowel het warme water als het verwarmingswater met houtvuur verwarmd.
Deze week zijn Joke en Albert in Nederland. Samen met twee vrijwilligers ben ik hier enorm druk bezig met allerlei klussen in en om het gebouw. Ik ben daarnaast bezig met diverse overleggen en afspraken, met de installateur van de verwarming, met de elektricien over het goed laten functioneren en het goed gebruiken van het alarmsysteem en het noodaggregaat, en met de regelneef Guy over de Ardechoise van volgende week. De Ardechoise is een groot wielerevenement, waarbij wij veel wielrenners te gast hebben. Op 23 juni wordt de wedstrijd afgesloten met het feest van St. Jean: een ‘bal’ met DJ in het dorp, en een groot vuur, waarvan gezegd wordt dat je er dingen in kunt verbranden om (slechte) herinneringen achter je te laten. Het ligt al klaar op mijn kamer… Na de Ardechoise begint vrijwel direct het ‘echte’ seizoen. De afgelopen tijd hebben we al aardig wat gasten gehad, maar ik kijk toch ook uit naar de zomer.
En dan nu de rubriek flora en fauna.
Laatst ging ik een rondje hardlopen (het volgende doel is namelijk de Zevenheuvelenloop! Meisjes én jongens, schrijf vast op: 18 november 2007), en toen kwam ik een hert tegen! Vlak voor me, op het pad. Hij schrok en rende snel weg. Helaas de andere kant op, anders hadden we een eindje samen op kunnen lopen. Inmiddels barst het van de vlinders, hele mooie. Ook zijn er veel konijntjes, hele schattige, alleen jammer dat ze ook graag sla lusten. Iets langer geleden ging ik ook hardlopen, en toen cirkelden er van die prachtige grote roofvogels boven mijn hoofd. Toen dacht ik nog: pak mij maar. Inmiddels vind ik ze gewoon heel mooi.
Maar er zijn ook rotbeesten! Neem bijvoorbeeld de coloradokever, een gestreepte kever die graag aardappelplanten kapot vreet. Elke dag moeten we nu op moordtocht door de moestuin. De kevers worden tussen twee stenen vermorzeld (bij elk uit elkaar spattend kevertje vraag ik om vergeving) en de knalgele eitjes die ze leggen knijpen we fijn tussen onze vingers. Het is al vervelend om op zo’n manier de aardappelplanten in stand te houden, maar daar komt bij dat het vinden van coloradokevers me verplicht om getuige te zijn van echte privé-aangelegenheden. Die beesten lijken namelijk niks anders te doen te hebben dan zich voortplanten! Zie je een kever, dan zie je onvermijdelijk meteen de tweede, op zijn, of haar, rug. Als zo’n kever het gevaar voelt naderen laat hij zich schijndood op zijn rug vallen. Zijn ze tóevallig net op dat moment bezig met de daad, dan laten ze zich aan elkaar vastgeklonken schijndood op hun rug vallen. En van triootjes zijn ze ook niet vies.
Afgezien van deze plaag doet de moestuin het erg goed. De sla is echt geweldig, en zo veel, en zo lekker, en het groeit gewoon weer aan als je zo’n krop afgesneden hebt. En dan die aardbeien! Op een dag hing er ineens een rijpe aardbei, en sindsdien moeten we elke dag oogsten. Vandaag hadden we een heel vergiet vol, en zijn we verplicht om er jam van te maken, en taart, en toetjes… Hopelijk, en waarschijnlijk, kunnen we er de afgepeigerde wielrenners van de Ardechoise ook van laten genieten.
En dan nu wat leuke dingen om mee af te sluiten:
Deze week was mijn nonkel Johan, de kunstschilder, op bezoek! Wat was dat gezellig. Hij is aan het rondtoeren door Frankrijk in zijn tot ‘mobilhome’ omgebouwde ‘camionetje’ en schildert onderweg landschappen. Een middag zijn we uit eten gegaan in het dorp, buiten, in de zon. Het was heerlijk, en bijzonder ontspannen, ik voelde me even helemaal op vakantie. De fles wijn die we samen hebben opgemaakt zorgde er wel voor dat ik die middag half dronken weer aan het werk ging. De overmoed die dat bij mij teweegbracht zorgde er wel voor dat de bomvolle garage in een handomdraai omgetoverd was tot ruime fietsenstalling voor de Ardechoise.
Morgen komen mijn broer Jeroen en zijn vriendin Annelies voor een paar dagen hier naartoe!
En: ik heb mijn theorie-examen gehaald!!! Het was zo spannend, ik dacht dat ik het niet gehaald had! Meteen daarna ben ik met mijn instructeur een biertje gaan drinken, om halftwaalf ’s ochtends… Hè verdorie, nu sluit ik toch nog af alsof ik een volslagen alcoholist geworden ben.
) maar de terugweg na talloze proefslokjes was iets lastiger!
) feest der herkenning. Ik wist voor mijn vertrek al dat ik zeker nog wel zou gaan piekeren over de liefde, en nu ik dat inderdaad vol overgave doe was het heel fijn om mijn hart af en toe (lees: minstens twee keer per dag) bij Karlijn te luchten. Wel moeten we nu erkennen dat we na maanden niet meer precies in diezelfde stadia zitten. Jammer, want ik vond dat wel gezellig.